Nationaal MS Fonds

Uw winkelmandje

[ ... ] Items
Bestel
VirtueMart



Uw mandje is momenteel leeg.
Home » Nieuws » Nieuws algemeen » Blog Gerrit

Blog Gerrit

alt

In de winter ren ik graag over het strand: er is ruimte en licht, het is er stil en er is altijd wel een leuke verrassing.
Een vos die pal voor het Kurhaus het donker in vlucht, een paar zeehonden die liggen te luieren op een zandbank, de landing van de prins of van een clubje kitesurfers die spectaculaire bokkensprongen maken in de stevige decemberwind. De wind duwt me langs de vloedlijn. Ik begrijp eerst niet waarom ik alles zo wazig zie maar even later weet ik het weer: het zijn de zilte spetters op m’n brillenglazen. Als de eerste kilometers erop zitten voelt rennen steeds meer als zweven. Al zwevend droom ik van de mooie wedstrijden waar ik de komende tijd aan mee ga doen: de Westcoast Challenge langs de Noordzeekust in december, de Apeldoorn marathon in februari en de Embrunman triathlon in augustus. Naar die triathlon gaan de wielen mee uit de droom waarmee ik onlangs de dreaMS award heb gewonnen: lichtlopende wielen met hoge velgen die het overwinnen van de 5000 fietshoogtemeters in de Franse alpen hopelijk tot een potje zweefvliegen maken.
In de week na de uitreiking van de dreaMS award vroeg ik me af of ik er goed aan heb gedaan om m’n droom in te sturen. Ik heb al zoveel geluk: MS laat me al bijna vijftien jaar met rust. Had die award niet beter naar iemand kunnen gaan die keer op keer knock-out wordt geslagen door MS, naar iemand die zijn baan kwijt is als gevolg van MS, naar iemand die na 100 meter lopen bekaf is? Een prachtig antwoord op de vraag of ik m’n droom wel of niet had moeten insturen kwam van het nationaal MS-fonds: “je hebt de prijs dik verdiend omdat je eruit haalt wat erin zit”. Ik vind dat een mooi antwoord omdat het heel goed aansluit bij het CanDo programma van het nationaal MS-fonds: denk in mogelijkheden en kijk naar wat je kan. In mijn geval is dat heel veel. 14 jaar na mijn diagnose dans ik voor klimmen tegen MS 3x de Mont-Ventoux op, debuteer ik op de triathlon over de iron man afstand en maak ik me op voor een strandrace van 128km. Alsof het niets is. Dat ik dit allemaal kan doen voelt als een droom. Het voelt als groot geluk in een klein hoekje. Het enige dat ik hoef te doen is: eruit halen wat erin zit.

Gerrit Bouhuis

Meer online

Volg ons op