Ga naar inhoud
Marloes: “MS raakt ons hele gezin”
Toen Marloes 22 was, kreeg ze de diagnose MS. Ze had net een vast contract, trouwplannen en ze droomde van een groot gezin. Ik dacht: het valt wel mee.” Multiple sclerose leek in eerste instantie beheersbaar. “Ik had af en toe een schub. Dan zat ik een week in een rolstoel en daarna trok het weer weg. Ik gaf zelfs les vanuit mijn rolstoel. Het hield me niet tegen.” Totdat alles veranderde.
Van toekomstplannen naar overleven per dag
Marloes stopte met medicatie om zwanger te worden. Haar zoon werd geboren, een langgekoesterde wens. Maar een half jaar na de bevalling kwam de klap. “De schubs kwamen terug. Alleen gingen ze dit keer niet meer weg. Mijn MS werd secundair progressief. Ik herstelde niet meer.”
Wat begon als een toekomst vol plannen, veranderde in een leven vol beperkingen. “Ik werd rolstoelafhankelijk met een baby. Luiers verschonen lukte nauwelijks. Mijn evenwicht was weg, lopen ging steeds slechter. En ook cognitief ging ik achteruit.”
Ze moest zich ziekmelden. Haar werk als docent werd onmogelijk. “Lesgeven in een rolstoel kan nog. Maar als je namen door elkaar haalt en cijfers verkeerd invoert, wordt het lastig. Dat brak me.”
Moeder zijn met beperkingen
De impact van MS reikt verder dan Marloes zelf. Het raakt haar hele gezin – en misschien wel het meest haar rol als moeder. “Ik was docent beeldende vakken. Ik leerde kinderen creatief zijn. Maar mijn eigen kind… dat lukte me niet meer zoals ik wilde.” Kleien, knutselen, samen ontdekken – het werd een dagelijkse frustratie.
“Mijn hand was soms spastisch. Ik kon hem niet laten ervaren wat ik anderen wel leerde. Dat deed pijn.”
Ook fysieke mijlpalen gingen aan haar voorbij. “Ik kon hem niet leren fietsen. Niet leren schommelen, springen of dansen. Dat kwam allemaal op mijn man neer. Hij werd vader en moeder tegelijk.”
Die afhankelijkheid knaagt. “Ik heb me vaak afgevraagd: heb ik hem tekortgedaan?”
Een gezin dat meedraagt
MS heb je nooit alleen. Dat ervaart Marloes elke dag. “Mijn man is ongelooflijk zorgzaam. We dragen het samen. Maar het is zwaar. Voor ons alle drie.” Ook haar zoon groeit op met de realiteit van MS.
“Hij weet dat ik hem soms vastgrijp om niet te vallen. Dan zegt hij met een grote knopoog en een voorzichtige glimlach: ‘mama, duw me niet zo.’ Het is onze werkelijkheid.” Gezinsmomenten zijn niet vanzelfsprekend.
“Een dagje Efteling? Dat red ik niet. Na drie uur ben ik overprikkeld. Mijn man gaat dan alleen met hem. Terwijl ik het liefst met z’n drieën zou zijn.”
MS sloopt meer dan je zenuwen
Het verhaal van Marloes laat zien wat MS écht doet. Het tast niet alleen het lichaam aan, maar ook dromen, rollen en relaties. “Het gemis van een groter gezin. Van spontane dingen. Van energie om langer te blijven op een avond. Dat blijft. MS heeft ons hele leven veranderd. Niet alleen dat van mij.”
Daarom is actie nodig.
Stop MS. Help mee.
